Οδηγός Νομού Σερρών

 
Ιστορία
Αξιοθέατα - Φυσικές ομορφιές
Αρχαιολογικοί Χώροι
Θρησκευτικοί τόποι
Μουσεία
Έθιμα - Παραδόσεις
Παραδοσιακή Λαϊκή Αρχιτεκτονική
Αθλητικές δραστηριότητες
Πολιτιστικές εκδηλώσεις
Χάρτης Νομού Σερρών
Χρήσιμα τηλέφωνα
 

 

 

 

 

Οδηγός Νομού Σερρών

 

Ιστορία  

Ο Νομός Σερρών έχει μεγάλη ιστορία που συνδέεται με καταστροφές, λεηλασίες, πολέμους, πυρπολήσεις και σφαγές. Όπου έχουν γίνει ανασκαφές βρέθηκαν ερείπια από αρχαίους οικισμούς και κατάλοιπα καταστροφών. Μερικά Βυζαντινά μνημεία έχουν σωθεί, όπως η εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων, οι Άγιοι Ανάργυροι, ο Άγιος Νικόλαος. Πολλά από τα αρχαία μνημεία έχουν καταστραφεί ή καταχώστηκαν σε μεγάλο βάθος λόγω του επικλινούς εδάφους της πόλης των Σερρών. Από τα αρχαιολογικά ευρήματα αποδεικνύεται ότι η περιοχή των Σερρών υπήρξε μια από τις αρχαιότερες της Μακεδονίας. Ο Ηρόδοτος ονομάζει τις Σέρρες Σίρι Παιονική ενώ υπάρχουν αναφορές του Θεόπομπου, του Θουκυδίδη, και του Ρωμαίου Τίτου Λίβυου.
Η περιοχή κατέχει μια εξέχουσα θέση από άποψη εμπορική όσο και στρατηγική διότι συνδέει τα Βαλκάνια με το Αιγαίο μέσω των στενών του Ρούπελ. Λόγω της θέσεως αυτής αποτέλεσε ορμητήριο επιθέσεων κατά των Σλάβων την εποχή του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας. Από τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν συμπεραίνεται ότι η περιοχή κατοικήθηκε από την Παλαιολιθική εποχή από κατοίκους αυτόχθονες. Οι προϊστορικοί οικισμοί που βρέθηκαν δείχνουν ότι πρώτα εγκαταστάθηκε η Πελασγική Φυλή και ακολούθησαν οι Θράκες όπως επισημαίνει και ο Ηρόδοτος. Οι φυλές που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή υπεράσπισαν τα Βόρεια σύνορα της Ελλάδας από τις εχθρικές εισβολές και βοήθησαν στην ανάπτυξη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Την εποχή των Περσικών πολέμων οι κάτοικοι φιλήσυχοι όντας αμύνονταν μόνο κατά των εχθρών. Αρχαιολογικά ευρήματα που συνδέουν την περιοχή με τον Πελοποννησιακό πόλεμο βρέθηκαν στην Ακρόπολη των Σερρών. Κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου η περιοχή συνέβαλε σημαντικά στην εκπολιτιστική εκστρατεία των Μακεδόνων αφού ο Βασιλιάς Φίλιππος χρησιμοποίησε τα χρυσωρυχεία του Παγγαίου δημιουργώντας ισχυρή οικονομία. Οι Παίονες και οι Αγριάνες (κάτοικοι της περιοχής) κατατάχθηκαν στο στρατό του Μ. Αλεξάνδρου και πρωτοστάτησαν σε όλες του τις μάχες. Από το 357π.Χ μέχρι το 168π.Χ. η Αμφίπολη ήταν το κέντρο της Μακεδονίας. Άλλες αρχαίες πόλεις στην περιοχή του νομού Σερρών ήταν η Ηράκλεια, η Σκοτούσσα, η Βισαλτία, το Κερδύλιο, το Τράιλον, η Βέργη, ο Μύρκινος, ο Γάζωρος, η Ζίχνη και ο Δραβίσκος.
Τη Ρωμαϊκή εποχή έγιναν πολλές λεηλασίες ενώ ο Αιμίλιος Παύλος στρατοπέδευσε έξω από την πόλη γιατί τη θεωρούσε επικίνδυνη για εξέγερση. Τους περισσότερους θησαυρούς της Αμφίπολης τους μετέφερε στη Ρώμη. Από ενεπίγραφες πλάκες που σώζονται φαίνεται ότι οι κάτοικοι της περιοχής μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα. Ο Απόστολος Παύλος διέδωσε το Χριστιανισμό περνώντας τρεις φορές από την περιοχή μέσω της Εγνατίας Οδού.
Κατά τα Βυζαντινά χρόνια η πόλη ήταν πρωτεύουσα της περιοχής Στρυμόνος, που εκτεινόταν από την Ανατολική Μακεδονία ως το Νέστο. Πολιορκήθηκε από τον Βούλγαρο Βοεβόδα Μωϋσή το 976μ.Χ και από τον Σαμουήλ το 980μ.Χ χωρίς επιτυχία. Το 991μ.Χ ο Βασίλειος ο Β' οχύρωσε την πόλη με τριπλό τείχος που ξεκινούσε από τον πύργο του Ορέστη και έφτανε αφού περιτριγύριζε την πόλη στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στην Ακρόπολη.
Το 1204 η πόλη κατελήφθη από τους Φράγκους ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά ο τσάρος των Βουλγάρων Ιωάννης ο Α' την κυρίευσε αιχμαλώτισε την Φραγκική φρουρά και κατέστρεψε την πόλη ολοκληρωτικά. Το 1221μ.Χ περιήλθε στο δεσπότη της ηπείρου Θεόδωρο. Όχι όμως για πολύ αφού δέκα χρόνια αργότερα κατελήφθη και πάλι από το βούλγαρο τσάρο Ιωάννη το Β'. Το 1242μ.Χ ο βούλγαρος φρούραρχος Δραγωτάς παραδίδει την πόλη χωρίς αντίσταση στον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Βατάζη. Το 1345μ.Χ η πόλη έπεσε στα χέρια του κράλη της Σερβίας Στέφανου Ντουσιάν. Ο Ντουσιάν δεν κατέστρεψε την πόλη αλλά συμπεριφέρθηκε φιλικά. Απομεινάρι της Σερβικής κατοχής είναι ο μεγάλος πύργος της Ακρόπολης γνωστός και ως πύργος του Ορέστη. Η Σερβική κατοχή τελείωσε με την ήτα των Σέρβων στο Τζερνομιάνο το 1371μ.Χ και η πόλη περιήλθε στα χέρια του βασιλιά της Θεσσαλονίκης Μανουήλ. Το 1373μ.Χ η πόλη παραδόθηκε στους τούρκους. Ο Μανουήλ την ανακατέλαβε για μερικά χρόνια, όμως το 1383 πέρασε οριστικά σε τουρκική κατοχή για να παραμείνει σκλαβωμένη για 530 ολόκληρα χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας η ζωή των Ελλήνων της πόλης ήταν μαρτυρική. Μια πρώτη προσπάθεια αποτίναξης του τουρκικού ζυγού έγινε με την επανάσταση του 1571μ.Χ η οποία όμως απέτυχε. Η συμβολή των Σερραίων στην εξέγερση του γένους το 1821μ.Χ ήταν καθοριστική. Η επανάσταση της Χαλκιδικής που οργανώθηκε από τον μεγαλέμπορο της εποχής και ένθερμο πατριώτη Εμμανουήλ Παππά, συγκράτησε επί οκτάμηνο το μεγαλύτερο όγκο των τουρκικών στρατευμάτων, δίνοντας την ευκαιρία στους οπλαρχηγούς της νοτίου Ελλάδος να στερεώσουν την επανάσταση.
Μνημειώδεις είναι οι μάχες των Σερραίων καπεταναίων και αγωνιστών κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα. Ο καπετάν Μητρούσης, ο Δούκας Δούκας, ο Στέργιος Βλάχεης, ο Γιακλής, ο οπλαρχηγός Χατζηπανταζής, ο Παπαπασχάλης, ήταν ορισμένοι τούς ντόπιους πατριώτες που ανέπτυξαν πρωτοφανή εθνική δράση. Ο καπετάν Μητρούσης με άλλους πέντε μόνο άντρες, πολεμούσε εναντίον 5.000 Τούρκων για μια ολόκληρη ημέρα την 14η Ιουλίου του 1907 και μόνο αφού τελείωσαν τα πυρομαχικά αυτοκτόνησε με το μαχαίρι του για να μην πέσει στα χέρια των τούρκων. Παρ' όλες τις αντιξοότητες το φρόνημα των Σερραίων δεν κάμφθηκε ποτέ. Το διατήρησαν πάντοτε ακμαίο λαχταρώντας την στιγμή της απελευθέρωσης. Το 1913 πολλές περιοχές του νομού απελευθερώνονται, όπως και η πόλη των Σερρών στις 29 Ιουνίου του 1913 και ενώ είχε προηγηθεί οκτάμηνη βουλγαρική κατοχή που την κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά
Επακολούθησαν οι Α' και Β' παγκόσμιοι πόλεμοι όπου και πάλι η περιοχή αυτή περιήλθε σε Γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις. Η αντίσταση των Σερραίων κατά την διάρκεια των πολέμων ήταν ηρωική. Ολόκληρα χωριά καταστράφηκαν από τη μανία των κατακτητών και πολλοί πατριώτες εκτελέστηκαν. Ο αγώνας όμως δεν σταμάτησε ποτέ. Μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου, η περιοχή των Σερρών κατάφερε να ανασυγκροτηθεί και να αναπτύξει το εμπόριο, τα γράμματα και τις τέχνες Βιομηχανικές και βιοτεχνικές δραστηριότητες ασκούνται σήμερα στο νομό ενώ και οι αγροτικές εργασίες στην ύπαιθρο ασκούνται με πιο σύγχρονες μεθόδους.
 

 

 

Αξιοθέατα - Φυσικές ομορφιές
 

p Αρχή

 

Ο νομός Σερρών αποτελεί τον κατεξοχήν δίαυλο επικοινωνίας της χώρας μας με την ανατολική και βόρεια Ευρώπη. Αναπτύσσει αξιόλογη εμπορική και οικονομική δραστηριότητα ενώ τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει και αύξηση στη τουριστική δραστηριότητα. Τα αξιοθέατα και οι φυσικές ομορφιές του νομού είναι αναρίθμητες και αποτελούν ισχυρό πόλο έλξης πολλών επισκεπτών απ' ολόκληρη την Ελλάδα.

Άγιος Ιωάννης:

 

 
   

Σε απόσταση δύο μόλις χιλιομέτρων από την πόλη των Σερρών βρίσκεται ο Αη Γιάννης, ξακουστός για τα αιωνόβια πλατάνια και για τα άφθονα νερά του που σχηματίζουν μικρούς καταρράκτες. Το δροσερό και καταπράσινο περιβάλλον κατά τους θερινούς μήνες, και η ησυχία και η γαλήνη κατά τη διάρκεια του χειμώνα, γοητεύουν τον κάθε επισκέπτη.

 

Κοιλάδα Αγίων Αναργύρων:

 

 
   

Το στολίδι της πόλης των Σερρών είναι η κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων, η οποία βρίσκεται στο δρόμο που οδηγεί στην Ακρόπολη. Ένας μαγευτικός τόπος, με πλούσια βλάστηση, τεράστια πλατάνια, και πολλά νερά, όπου συνδυάζονται αρμονικά το φυσικό κάλος με τους χώρους άθλησης και ψυχαγωγίας που έχουν δημιουργηθεί εκεί.

Δάσος Λαϊλιά: Στην οροσειρά της Βρόντους, σε μια μαγευτική τοποθεσία 25 χιλιόμετρα από την πόλη των Σερρών, βρίσκεται το δάσος του Λαϊλιά. Είναι ένα πυκνό δάσος οξιάς και δασικής Πεύκης έκτασης 33.000 περίπου στρεμμάτων, με ψηλότερη κορυφή στα 1850μ. Το όνομα Λαϊλιάς προέρχεται από την τουρκική λέξη Γιαϊλιάς που σήμαινε τόπος αναψυχής και παραθερισμού. Επί τουρκοκρατίας άλλωστε στον Λαϊλιά οι πρόκριτοι και οι μπέηδες του νομού διατηρούσαν θερινές κατοικίες όπου παραθέριζαν αυτοί και τα χαρέμια τους κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Αργότερα οι Σερραίοι δημιούργησαν εκεί ένα γραφικό χωριό το οποίο χρησιμοποιούσαν ως τουριστικό θέρετρο, που όμως καταστράφηκε κατά το Β' παγκόσμιο πόλεμο. Η βλάστηση στο Λαϊλιά είναι πλούσια και πολυποίκιλη. Στην τοποθεσία «Μπαλτά - Τσαϊρ» αναπτύσσεται ένα φυσικό παλαιοντολογικό μουσείο των ειδών της βλάστησης του δάσους. Ο χώρος αυτός ονομάζεται «σφαγνώνας» και έχει ανακηρυχτεί διατηρητέο μνημείο της φύσης με την υπουργική απόφαση 105497/6459/11.08.86. Στον ορεινό όγκο του Λαϊλιά έχουν καταμετρηθεί 63 είδη πουλιών και πολλά είδη ζώων. Έντονη είναι η παρουσία των ζαρκαδιών, των λαγών, και των αγριόχοιρων ενώ περιορισμένος είναι ο πληθυσμός της καφετιάς αρκούδας και του λύκου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί στους επισκέπτες ο βράχος της Κατίγκας, της κοπέλας που αυτοκτόνησε πέφτοντας από το βράχο για να μην παντρευτεί μωαμεθανό. Το δεκαπενταύγουστο οργανώνονται λαογραφικές εκδηλώσεις και πλήθος κόσμου κατακλύζει το βουνό.
 


Φαράγγι Αγγίτη:

 

 
   

Ένα δώρο που χάρισε η φύση στο νομό Σερρών είναι το φαράγγι του ποταμού Αγγίτη. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική πλευρά του νομού και έχει μήκος 15 χιλιόμετρα. Το φαράγγι είναι γνωστό και ως «Στενά Πέτρας» και «Διώρυγα». Σε τρία σημεία του φαραγγιού έχουν βρεθεί βραχογραφίες που παριστάνουν καμήλες, ελάφια, ιππείς που κρατούν τα ηνία των αλόγων και ακόντια, αλλά και αφηρημένα σχέδια. Εκτιμάται ότι οι βραχογραφίες αυτές είναι φτιαγμένες τον 5° με 6° μ.Χ αιώνα. Πλούσια είναι η χλωρίδα και η πανίδα της περιοχής, ενώ με το πέρασμα των αιώνων έχουν δημιουργηθεί αρκετές σπηλιές και καμάρες κατά μήκος της χαράδρας. Τα τελευταία χρόνια στο ποταμό αναπτύσσονται αθλητικές δραστηριότητες όπως Rafting, κανό, καγιάκ κ.α.
 


Σπήλαιο Αλιστράτης:

 

 

Πενήντα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης των Σερρών κοντά στην κοινότητα Αλιστράτη βρίσκεται το σπήλαιο της Αλιστράτης. Το σπήλαιο έγινε γνωστό τον Μάιο του 1975 κατόπιν σχετικού εγγράφου της κοινότητας Αλιστράτης προς την Σπηλαιολογική εταιρεία. Το μέγεθος και η σπάνια ομορφιά του, κεντρίζει το ενδιαφέρον όχι μόνο σπηλαιολόγων, παλαιοντολόγων, γεωλόγων και εξερευνητών αλλά και κάθε απλού επισκέπτη που θέλει να θαυμάσει από κοντά ένα αριστούργημα της φύσης. Η επιφάνεια του σπηλαίου που μέχρι σήμερα είναι γνωστή καλύπτει 25.000 μ2 και σε πολλά σημεία του υπάρχουν ιζήματα που χρονολογούνται περίπου από 2.000.000 έτη μέχρι σήμερα. Έχει πολύ υψηλές οροφές, υπερμεγέθεις σταλακτίτες, εκκεντρίτες, κόκκινους σταλακτίτες και τεράστιες κολώνες που σχηματίζουν φράγματα και διόδους. Το μήκος των γνωστών κύριων και δευτερευόντων διαδρομών είναι 3 χιλιόμετρα περίπου, ενώ μέσα στο σπήλαιο συναντώνται σπηλαιόβιοι οργανισμοί, όπως μυριόποδα και νυχτερίδες. Η θερμοκρασία ύστερα από μετρήσεις βρέθηκε σταθερή σχεδόν στους 20οC και η υγρασία κοντά στο 75%. Εκτός από το σπήλαιο της Αλιστράτης, ενδιαφέρον παρουσιάζει το μικρό σπήλαιο της Αγίας Μαρίνας στο χωριό Δάφνη. Επίσης υπάρχει και το σπήλαιο των Επταμύλων, που αν και παραμένει κλειστό θεωρείται μεγάλου τουριστικού ενδιαφέροντος λόγω του μεγέθους του και της σπανιότητας του είδους του.
 


Υγρότοπος λίμνης Κερκίνης:

 

 
 

 Στην πεδινή και ημιορεινή περιοχή του νομού υπάρχουν σημαντικοί υδροβιότοποι με διεθνή σημασία. Ο σημαντικότερος και πιο γνωστός είναι αυτός της Κερκίνης. Δημιουργήθηκε με την τεχνητή ανθρώπινη παρέμβαση στον Στρυμόνα ποταμό. Αποτελεί έργο που έχει μεγάλη ωφέλεια για τη γεωργία και παράλληλα είναι υδροβιότοπος για χιλιάδες ζώα και πουλιά. Η έκταση του νερού ποικίλλει από 54250-721100στρ ανάλογα με την εποχή. Θαυμασμό προκαλούν τα παραποτάμια δάση, τα νούφαρα, και η ποικιλία των ψαριών που αποτελούν και πηγή εισοδήματος για πολλούς κατοίκους της περιοχής. Η λίμνη τροφοδοτείται με νερό κυρίως από το Στρυμόνα και λιγότερο από τους Κερκινίτη και Κρούσια. Δημιουργήθηκε το 1932 όταν έγινε το φράγμα στην περιοχή του Λιθότοπου ώστε να συγκρατεί τα νερά του ποταμού Στρυμόνα και αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν μέρος αποθήκευσης νερού για το πότισμα της πεδιάδας του Νομού. Το 1982 λόγω της μείωσης της χωρητικότητας της λίμνης εξαιτίας των φερτών υλών από το Στρυμόνα κατασκευάστηκε νέο φράγμα.
Η Κερκίνη προστατεύεται από τη σύμβαση Ραμσάρ και αποτελεί περιοχή του Ευρωπαϊκού Δικτύου «Φύση 2000». Στην περιοχή της Κερκίνης συναντούμαι πολλά είδη θηλαστικών όπως το τσακάλι, το λύκο, την αγριόγατα, τη βίδρα, τη νυφίτσα, το ζαρκάδι, το λαγό, το αγριογούρουνο κ.λ.π. Υπάρχουν 10 είδη αμφίβιων και περίπου 20 είδη ερπετών. Η ιχθυοπανίδα είναι επίσης πλούσια αφού υπάρχουν 30 είδη ψαριών. Στην περιοχή γύρω από τη λίμνη έχουν καταγραφεί περίπου 300 είδη πουλιών. Ο Αργυροπελεκάνος και η Λαγγόνα που ζουν εκεί είναι παγκόσμια απειλούμενα είδη με εξαφάνιση. Υπάρχουν και πολλά σπάνια αρπακτικά όπως ο χρυσαετός, ο βασιλαετός, ο πετρίτης, ενώ η περιοχή αποτελεί μοναδικό πεδίο έρευνας σχετικά με τους υγρότοπους και τη διαχείριση τους. Τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη και με την ελεγχόμενη αξιοποίηση της βοηθά και στην ενίσχυση των εισοδημάτων των κατοίκων της περιοχής. Οι σημαντικότερες απειλές για τη λίμνη εκτός από τις φερτές ύλες του Στρυμόνα είναι, η ρύπανση του Στρυμόνα, η παράνομη υλοτόμηση, η παράνομη αλιεία, το παράνομο κυνήγι, οι επισκέψεις στις αποικίες των πουλιών που έχουν αρνητικές συνέπειες στην αναπαραγωγή τους και η ανύψωση αναχωμάτων που συντελεί στην ελάττωση των ειδών των ψαριών. Στη λίμνη ζει και ο μεγαλύτερος πληθυσμός βουβαλιών στην Ελλάδα. Υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 500. Η λίμνη και η περιοχή γύρω από αυτή προσφέρεται για περιβαλλοντική εκπαίδευση και αποτελεί ιδανικό μέρος για την ανάπτυξη του οικοτουρισμού ώστε να συγκεντρώνει πλήθος ανθρώπων που αγαπούν τις ειδικές μορφές τουρισμού.
 


Υδροβιότοπος Δέλτα Στρυμόνα:

 

 
 

Ένας μικρότερης έκτασης και οικολογικής σημασίας υδροβιότοπος είναι το δέλτα του ποταμού Στρυμόνα στην Αμφίπολη. Αποτελεί καταφύγιο πολλών υδρόβιων ζώων και πτηνών, υπέστη όμως σημαντικές αλλοιώσεις από την κατασκευή της Εγνατίας οδού.



Μαυροβούνι: Νοτιοδυτικά της λίμνης Κερκίνης εκτείνεται το όρος Μαυροβούνι. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από διάσπαρτα δάση δρυός και οπό αναδασωθείσες εκτάσεις μαύρης Πεύκης. Ένα τμήμα της περιοχής έχει χαρακτηριστεί ως ζώνη απόλυτης προστασίας της φύσης στην οποία φιλοξενούνται φωλιές σπάνιων αρπακτικών όπως θαλασσαετών, φιδαετών, κραυγαετών και άλλων υδρόβιων πτηνών. Εδώ συναντώνται επίσης σημαντικοί πληθυσμοί αγριόχοιρων, ζαρκαδιών και αγριόγατων. Ο επισκέπτης μπορεί να συνδυάσει την περιήγηση του στο πανέμορφο φυσικό περιβάλλον με την απερίγραπτη θέα προς τη λίμνη της Κερκίνης.

Όρος Όρβηλος: Στο βορειοανατολικό άκρο του νομού στα σύνορα με την Βουλγαρία βρίσκεται το όρος Όρβηλος με υψηλότερη κορυφή στα 1888 μέτρα. Είναι γνωστότερο με την τουρκική ονομασία Αλή Μποτούς. Πρόκειται για έναν ορεινό όγκο ο οποίος καλύπτεται από πυκνά δάση οξιάς, δασικής πεύκης, και ρόμπολου και από μεγάλες χορτολιβαδικές εκτάσεις. Πλούσια είναι η πανίδα της περιοχής με εντονότερη την παρουσία του λύκου, της αγριόγατας, της καφετιάς αρκούδας, και των ζαρκαδιών. Το όρος Όρβηλος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το «ανεξερεύνητο βουνό» καθώς λόγω της πυκνής του βλάστησης και της έλλειψης οδικού δικτύου η πρόσβαση προς σε αυτό καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη. Οι εντυπωσιακές του χαραδρώσεις, τα μοναδικά καταπράσινα τοπία και η ανεπανάληπτη που προσφέρει τόσο προς την Ελληνική όσο και προς τη Βουλγαρική πλευρά μαγνητίζουν το ενδιαφέρον κάθε τολμηρού φυσιολάτρη.
 


Κερκίνη-Μπέλες:

 

 
 

Στην βορειοδυτική πλευρά του νομού, βόρεια της λίμνης Κερκίνης δεσπόζει η οροσειρά της Κερκίνης η του Μπέλες. Η υψηλότερη κορυφή βρίσκεται στα 2031 μέτρα, ενώ εντυπωσιακό είναι το μέγεθος της και η πυκνότητα της βλάστησης η οποία καλύπτει την περιοχή. Κυρίαρχο στοιχείο αποτελούν τα πυκνά δάση οξιάς, δρυός, μαύρης και δασικής Πεύκης. Στις απόκρημνες πλαγιές του βουνού φιλοξενούνται φωλιές αρπακτικών, ενώ έντονη είναι η παρουσία αγριόχοιρων, ζαρκαδιών και λύκων. Λόγω της ορεογραφικής διαμόρφωσης και του πλούσιου υδάτινου δυναμικού της περιοχής αποτελεί μοναδική όαση δροσιάς κατά τους θερινούς μήνες. Η πρόσβαση προς τη κορυφογραμμή είναι σχετικά εύκολη, ενώ για τους λάτρεις της περιπέτειας η δυνατότητα πεζοπορίας κατά μήκος της κορυφογραμμής και των Ελληνοβουλγαρικών συνόρων αποτελεί ακαταμάχητη πρόκληση.



Κερδύλιο Όρος: Βρίσκεται στα νότια του νομού κοντά στις εκβολές του Στρυμόνα. Το μήλο ύψος και η ομαλότητα του βουνού το καθιστούν τόπο ιδανικό για πεζοπορίες και περιήγηση με άλογα. Χαρακτηρίζεται από χαμηλή βλάστηση και συναντώνται σπάνιες ορχιδέες. Στην περιοχή βρίσκεται το παλιό χωριό των Κερδυλίων, μνημείο της πρώτης πανελλαδικά αντιστασιακής δράσης ενάντια στις δυνάμεις του άξονα.
 


Παγγαίο όρος:

 

 
 

Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του νομού. Η βλάστηση στο Παγγαίο είναι πολυποίκιλη, καθώς ξεκινώντας από τα χαμηλά προς τις κορυφές, απαντάται το Κυπαρίσσι, η τραχεία Πεύκη, το πουρνάρι και η όστρια, ενώ σε υψηλότερο υψόμετρο η οξιά και η καστανιά. Τα σπουδαιότερα ζωικά είδη της περιοχής είναι ο λαγός, αλεπού, ο λύκος, και ο αγριόχοιρος σε μικρότερους όμως πληθυσμούς. Στους πρόποδες του βουνού βρίσκεται το φαράγγι του Αγγίτη που διαρρέετε από τον ομώνυμο ποταμό, τον κυριότερο παραπόταμο του Στρυμόνα. Ο υδάτινος σχηματισμός με το παρόχθιο δάσος, το πράσινο φαράγγι, το οικοσύστημα, αποτελούν έναν αρμονικό συνδυασμό χλωρίδας πανίδας και υγρού στοιχείου. Η περιοχή αυτή δεν είναι προστατευμένη ούτε και αθετημένη.
Στην ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου βρίσκονται οι οικισμοί: Πρώτη, Ροδολίβος, Μικρό Σούλι, Ηλιοκώμη, Κορμίστα, Άνω Αγγίστα, ΣΣ Αγγίστας, Μεσολακιάς, Κρηνίδα, Παλαιοκώμη, μερικοί εκ, των οποίων είναι ήδη χαρακτηρισμένοι ως παραδοσιακοί και ενδιαφέροντες ενώ οι υπόλοιποι είναι υποψήφιοι προς χαρακτηρισμό.

 


Μενοίκιο:

 

 
   

Το Μενοίκιο όρος, με τα πολυάριθμα σπήλαια και την ποώδη βλάστηση, προσφέρει μοναδικές εμπειρίες στους λάτρεις του ορειβατικού τουρισμού. Στους πρόποδες του όρους σε υψόμετρο 850μ βρίσκεται το Χιονοχώρι-Σερρών. Είναι γνωστό και ως το «πέτρινο» χωριό. Πρόκειται για ένα γραφικό οικισμό ο οποίος σήμερα κατοικείται μόνο από ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Η τοποθεσία στην οποία βρίσκεται καθώς και η ιδιαιτερότητα των λιθόκτιστων παραδοσιακών σπιτιών, το καθιστούν τόπο εξαιρετικού τουριστικού ενδιαφέροντος. Σε απόσταση 10 χιλιομέτρων περίπου από το Δ.Δ Αγίου πνεύματος απαντάται ένας από τους ελάχιστους πληθυσμούς αγρίων αλόγων που υπάρχουν στη πατρίδα μας. Υπολογίζεται ο συνολικός τους αριθμός υπερβαίνει τα 100, ενώ εντοπίζονται κυρίως στις θέσεις «Ταμιευτήρας», «Τσόγκα-Καλύβια», «Πατάτες» και «Δράνοβας». Στην ίδια περιοχή κα σε υψόμετρο 1100μ βρίσκεται και η τεχνητή λίμνη του Δ.Δ Αγίου Πνεύματος.
 


Ρούπελ: Προσδιοριστικό στοιχείο της ιστορικής ταυτότητας του νομού και μοναδικό αξιοθέατο συνάμα είναι τα οχυρά του Ρούπελ. Στις 26 Μαΐου του 1916 τα οχυρά λειτούργησαν ως φραγμός στην προέλαση των Γερμανοβουλγαρικών δυνάμεων προς την Ελληνική επικράτεια. Μια διαταγή όμως της τότε κυβέρνησης που ανέφερε ότι δεν έπρεπε να προβληθεί καμία αντίσταση, ανέτρεψε το αρχικό σχέδιο και το οχυρό παραδόθηκε στις 27 Μαΐου του 1916. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε μια από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στα οχυρά του Ρούπελ διαδραματίστηκαν γεγονότα που ανέδειξαν τη γενναιότητα και την ανδρεία της Ελληνικής ψυχής σε όλο της το μεγαλείο. Η τρομακτικής ισχύος για την εποχή πολεμική μηχανή των Γερμανών εξαπέλυσε ανηλεή και αδιάκοπη επίθεση από την 6η ως το πρωί της 10ης Απριλίου χωρίς τελικά να καταφέρει να καταλάβει το οχυρό το οποίο υπερασπίζονταν λιγοστοί έλληνες μαχητές. Το οχυρό παραδόθηκε τη 10η Απριλίου και αφού προηγήθηκε συνθηκολόγηση μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών στη Θεσσαλονίκη. Κάθε χρόνο την ημέρα της 6ης Απριλίου, πλήθος κόσμου απ' όλη την Ελλάδα συγκεντρώνεται για να τιμήσει τους ήρωες της μάχης των οχυρών. Επίσης οι επισκέπτες μπορούν να ξεναγηθούν στο χώρο από την δύναμη του παραμεθόριου φυλακίου κατά τα Σαββατοκύριακα.
 


Άλλα σημεία φυσικής ομορφιάς :

> Άγκιστρο (Ιχθυοτροφείο Πέστροφας, πλούσια βλάστηση, ρέοντα νερά, Ιαματικές πήγες)
> Άνω Πορόϊα (Καταπράσινο τοπίο, αιωνόβια πλατάνια, ρέοντα νερά)
> Αναπτυξιακή Εταιρία Σερρών Α.Ε.
> Ακτή Νέων Κερδυλίων (Νότιο τμήμα του νομού)
> Τοποθεσία Καπετανούδι (Τεχνητή λίμνη, πλούσια βλάστηση - Λευκώνας)
> Τοποθεσία «Ζεστά νερά» (πλούσια βλάστηση, άγριο φυσικό τοπίο, ζεστά νερά -Σιδηρόκαστρο)
> Κοιλάδα Σιδηροκάστρου
> Κοιλάδα Κρουσοβίτη (πλούσια βλάστηση, τοξωτά γεφύρια-  Αχλαδοχώρι)
> Δασοβοτανικός κήπος - οικολογικό/ περιβαλλοντικό κέντρο - ενυδρείο Βυρώνειας

 

 

Αρχαιολογικοί Χώροι - Ιστορικοί Τόποι
 

p Αρχή