Blog του Μήνα

Δημήτρης Αθηνάκης (Οκτώβριος 2008)

Επισκεφτείτε το BlogΤους bloggers πολλοί εμίσησαν, το blogging ουδείς. Είναι παράξενο. Κανείς, απ' όσους αγαπούν το βιβλίο σε βαθμό φετιχισμού, δε θέλει ν' αντικαταστήσει το "ιερό" άγγιγμα των σελίδων ενός κειμένου, αλλά όλο και περισσότεροι παλεύουμε να μιλήσουμε γι' αυτό...ηλεκτρονικά. Είναι ωραία αυτή η ελευθερία που υπάρχει. Είναι ακόμη ωραιότερη η συνειδητοποίηση ότι καμιά φορά ασυδοτούμε και, γενικά, προσπαθούμε να το εξαλείψουμε.
Πολλοί λένε ότι θέλουν οι bloggers να υποκαταστήσουν ή ν΄ αντικαταστήσουν την "επίσημη" κριτική, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Κανείς στο διαδικτυακό σύμπαν δεν το κάνει αυτό. Κανείς, θέλω να πιστεύω, που ασχολείται με το βιβλίο δε θέλει σώνει και καλά να έρθει σε αντιπαράθεση με τον τάδε ή τον δείνα κριτικό ή συγγραφέα. Επειδή κινούμαστε σε μια μορφή ελευθερίας ή "ελευθερίας", επειδή είμαστε απαλλαγμένοι από καθήκοντα και υποχρεώσεις σε αυτό το επίπεδο, βασικό μέλημα είναι η ελεύθερη δημιουργία, η ανοιχτή επικοινωνία με τον κόσμο. Δυστυχώς, όμως, όσο περισσότερο θεματικό είναι το blog σου, τόσο λιγότερες πιθανότητες έχεις να έχεις έναν ευρύ κύκλο επικοινωνίας. Αλλά και πάλι αυτό λίγη σημασία έχει. Μιλάμε για το βιβλίο σ' αυτούς που θέλουν ν' ακούσουν. Μας μιλάνε για το βιβλίο αυτοί που θέλουμε ν' ακούσουμε. Όπως γίνεται παντού και πάντα. Στο blogging γιατί να είναι διαφορετικά;
Εν προκειμένω, λοιπόν, στο δικό μου blog μέσα από κριτικές ή παρουσιάσεις βιβλίων, από συνεντεύξεις συγγραφέων, από προσωπικά μου κείμενα, μπήκα σ' ένα δρόμο επαφής με ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα, ανεξάρτητα από την εκάστοτε τοποθέτησή μας στο ίδιο θέμα. Η επιλογή της λογοτεχνίας ως σηματοδότη του δικού μου ιστολογίου, μπορεί να σημαίνει (και είναι, στο κάτω-κάτω της γραφής) ένα ακόμη blog χαμένο στο άπειρο του ψηφιακού κόσμου. Ωστόσο, αυτό έρχεται σε δεύτερη μοίρα όταν μια λέξη -πολλές φορές θυμωμένη ή επιθετική, είναι κι αυτό στο παιχνίδι- εμφανίζονται μπροστά σου ως μήνυμα από το υπερπέραν, κάτι σαν μια επαφή όχι πια με τις κλασικές σελίδες των αγαπημένων μας βιβλίων, αλλά με κουμπάκια και φωτάκια.
Τελικά, δεν έχει καμιά σημασία πόσο αγαπάς το βιβλίο. Σημασία έχει να μπορέσεις να κάνεις τους άλλους να το καταλάβουν και ίσως να σ' ακολουθήσουν. Αλλά, μεταξύ μας, ποιος νοιάζεται γι' αυτό; Ας διαβάζουμε κι ας αφήσουμε το σύμπαν να παίξει το παιχνίδι του.
Έτσι κι αλλιώς, η διάκριση της εξέλιξης και της συνέχειας απέχει πολύ απ' την πλήρη συνειδητοποίησή της.
Κι αυτό κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το επιβάλει. Ούτε να το αφαιρέσει.

Δημήτρης Αθηνάκης

Επισκεφτείτε το Blog

Λίστα όλων των Blogs του Μήνα