Αργυρόπουλος Ντίμης

Ο Ντίμης Αργυρόπουλος γεννήθηκε στην πόλη των Σερρών στις 10 Μαΐου 1948 και από το 1965 ασχολήθηκε επαγγελματικά με το φωτορεπορτάζ στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Οι πρώτες του συνεργασίες έγιναν με τα έντυπα «Μακεδονία», «Θεσσαλονίκη», «Ελληνικός Βορράς» και τις αθλητικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα καλύπτει φωτογραφικά πολιτικά και αθλητικά γεγονότα και για τον Αθηναϊκό Τύπο. Το σπουδαιότερο θέμα της εποχής που μονοπώλησε τις στήλες των εφημερίδων σ' ολόκληρη τη χώρα ήταν η πολύκροτη δίκη της δολοφονίας του Βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Φωτογραφίες του από τα πρόσωπα της δίκης που διήρκεσε τρεις μήνες περίπου δημοσιεύτηκαν στον Τύπο ολόκληρης της χώρας.
Από το 1968 οι δραστηριότητες του μεταφέρονται στην Αθήνα όπου συνεχίζει το φωτορεπορτάζ για λογαριασμό του Αθηναϊκού Τύπου και των εφημερίδων της Βόρειας Ελλάδας.
Από το 1970 μέχρι το 2003 υπήρξε ο μόνιμος φωτογράφος του θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν. Οι φωτογραφίες του Αργυρόπουλου γίνονται γνωστές εκτός Ελλάδος και από το 1973 αρχίζει μόνιμη συνεργασία μετά περιοδικά «Time life» και «Der Spiegel», τα οποία φιλοξενούν φωτογραφικές ανταποκρίσεις του από την Ελλάδα. Ταυτόχρονα αρχίζει μόνιμη συνεργασία με το αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων UPI.
Στα 1975 αρχίζει η συνεργασία του με το διεθνές φωτογραφικό πρακτορείο «Sipa Press», που εδρεύει στο Παρίσι, η οποία διατηρείται μέχρι και σήμερα. Παράλληλα διατηρεί μόνιμη συνεργασία με πολλά έντυπα του εξωτερικού (Ευρώπης και Αμερικής), ενώ συμμετέχει σε αποστολές για την κάλυψη διάφορων γεγονότων σε όλο τον κόσμο.
Είναι μέλος της Ένωσης Φωτοειδησεογράφων Ελλάδας από το 1970 και μέλος της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου (Ελλάδας) από το 1976, στην οποία υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της. Το 1989 βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο Δημοσιογραφικής Φωτογραφίας που θέσπισε για πρώτη φορά το Ίδρυμα Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Α. Β. Μπότση. Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με τη Νένα Στεφανοπούλου και έχουν ένα γιο, τον Χρήστο-Ευάγγελο.

 

Συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία (23.09.2007) - περιοδικό Εψιλον

Κάθε νέα τετραετία νιώθω σαν να έχω μία καινούργια τάξη με παλιούς και νέους συμμαθητές» λέει ο φωτορεπόρτερ Ντίμης Αργυρόπουλος, ο οποίος, έχοντας τελειώσει προ πολλού τις φωτογραφήσεις για τα προεκλογικά φυλλάδια των υποψηφίων, ετοιμάζεται πια να απαθανατίσει τα νέα. πρωτάκια στη Βουλή. Τι εστί Ντίμης Αργυρόπουλος; «Θεσμός» ο ίδιος μέσα στο θεσμό των εκλογών, επί 42 συναπτά έτη φωτογραφίζει πολιτικούς πριν και μετά. Οχι πριν και μετά το αδυνάτισμα, πριν και μετά την εκλογή.

«Προς υποψηφίους βουλευτάς των εκλογών», έτσι τιτλοφόρησε το φυλλάδιο που έβγαλε και απέστειλε στους υποψήφιους πελάτες του, προκειμένου να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης.

«Αγαπητέ φίλε, η πείρα μου των 42 ετών στην Πολιτική Φωτογραφία με ένα studio υπερσύγχρονο σάς προσφέρει φωτογράφηση σε ψηφιακή μορφή και σε υψηλή ανάλυση για τις ανάγκες του προεκλογικού σας υλικού, καθώς και τις μακέτες για τις μπροσούρες και ό,τι άλλο διαφημιστικό υλικό χρειάζεστε.... Η φωτογράφηση θέλει άνεση χρόνου και επειδή έχουμε πολύ κέφι για σωστή δουλειά, μην αφήνετε την φωτογράφηση σας την τελευταία ώρα. Αρχίστε από σήμερα, για να ικανοποιηθείτε εσείς κυρίως και εγώ κατά δεύτερον» ήταν τα επιχειρήματα του κ. Αργυρόπουλου στον προσωπικό του προεκλογικό αγώνα. Πρωτοέβαλε διαφημιστικές καταχωρίσεις στον Τύπο το 1989, ολοσέλιδες και μπροστά μπροστά, στις μεγάλες εφημερίδες της εποχής, πληρώνοντας τότε 4,5 εκατ. δρχ.

Τα βγάλατε τα λεφτά σας ή μπήκατε μέσα;

«Τα έβγαλα. Είχα πολλή δουλειά τότε με τις 3 συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες διεξάγονταν ακόμα με τον παραδοσιακό τρόπο. Αφίσες, φυλλάδια... Δεν είχαν αναλάβει τις καμπάνιες των υποψήφιων οι διαφημιστικές και επικοινωνιακές εταιρείες, όπως τώρα. Θυμάμαι ότι το '89 έκανα ένα μήνα να κοιμηθώ. Δεν προλάβαινα να τους φωτογραφίζω. Έτρεχαν, ποιος θα προλάβει να έρθει. Ένας έμπαινε, ένας έβγαινε. Περίμεναν στη σειρά».

Αυτή τη φορά πως πήγε;

«Έχουν αλλάξει τα πράγματα, έχει πέσει η δουλειά. Τώρα αναλαμβάνουν τις καμπάνιες των υποψηφίων εταιρείες επικοινωνίας και διαφήμισης, οι οποίες συχνά, στο πακέτο που παρέχουν, περιλαμβάνουν και τη φωτογράφηση. Ωστόσο, αρκετοί εξακολουθούν να έρχονται και κάποιοι, παρά το ότι απευθύνονται στις διαφημιστικές, ζητούν να τους φωτογραφίσω εγώ για το φυλλάδιο τους. Άλλοι μου ζήτησαν να τους βρω υλικό από το αρχείο μου. Σ' αυτές τις περιπτώσεις θέλουν πάντα τα γνωστά. Μία στο βήμα της Βουλής, μία με τον αρχηγό του κόμματος τους, αν υπάρχει μία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και μία με τον αρχιεπίσκοπο».

Ποιες ήταν οι πρώτες προεκλογικές φωτογραφίες που τραβήξατε;

«Το 1966 και το '67 για τις εκλογές που δεν έγιναν λόγω χούντας. Ο πρώτος πολιτικός που έκανα ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, εδώ στην Αθήνα, με τον Ανένδοτο. Για τις εκλογές του 1974 είχα ανέβει στο Καστρί».

Τι εντύπωση σας είχε κάνει; Σας γοήτευσε ή σας απογοήτευσε;

«Ήταν πραγματικά γοητευτική προσωπικότητα. Με ρωτούσε συνέχεια για φωτογραφικές μηχανές, των οποίων ήταν γνώστης και συλλέκτης. Είχε σπουδαίες μηχανές, που ούτε εμείς δεν τις είχαμε τότε. Ήταν φανατικός ερασιτέχνης και ήξερε πάρα πολλά για τη φωτογραφία. Ήταν και καλός φωτογράφος».

Είναι νάρκισσοι οι βουλευτές; Ζητάνε να τους κάνετε κούκλους;

«Τον πολιτικό δεν τον αλλάζεις. Δεν τον κάνεις αγνώριστο ούτε μοντέλο. Λίγο συμμάζεμα θέλει ο πολιτικός. Και τις ρυτίδες δεν τις εξαφανίζεις, τις μαλακώνεις».

Μα όλοι έχουμε δει πολιτικούς σε αφίσες που δείχνουν 20 χρόνια νεότεροι και με επεξεργασία των χαρακτηριστικών τους.

«Εγώ διαφωνώ μ’ αυτό και το βρίσκω απαράδεκτο. Όπως δεν καταλαβαίνω τον Σημίτη που είχε δεχθεί σε μία φωτογράφηση να του εξαφανίσουν τις ελιές. Εγώ δεν θα τις έβγαζα ποτέ. Θα τις μαλάκωνα στην επεξεργασία, αλλά δεν θα τις εξαφάνιζα. Όπως δεν εξαφανίζω και τις ρυτίδες. Τις απαλύνω μόνο. Δεν ταιριάζουν αυτά στους πολιτικούς».

Τα «πρωτάκια»της Βουλής πώς αντιδρούν όταν τα φωτογραφίζετε;

«Τους αρέσει γιατί θα τους γνωρίσει ο κόσμος. Συνεργάζονται άψογα. Την επομένη του αγιασμού ζητάνε φωτογραφίες. Ειδικά αυτές της ορκωμοσίας είναι περιζήτητες. Η φωτογραφία της πρώτης φοράς στο βήμα της Βουλής, που θα γίνει κορνίζα στο πολιτικό γραφείο, επίσης».

Εσείς ξέρετε όλους τους βουλευτές με τα μικρά τους ονόματα. Πόσον καιρό θα σας πάρεί να μάθετε τα ονόματα των καινούργιων

«Δεκαπέντε με είκοσι μέρες. Συνήθως η ανανέωση είναι της τάξης του 30-40%. Δεν θα πάρει και πολύ χρόνο να γνωριστούμε».

ΣΤΟ γραφείο του υπάρχει ένα ασήκωτο λεύκωμα με τίτλο «Η Βουλή των Ελλήνων 1974-2006. Με τον φακό του Ντίμη Αργυρόπουλου», το οποίο προλογίζει η προηγούμενη πρόεδρος της Βουλής Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα. Είναι περήφανος γι' αυτήν τη δουλειά που κυκλοφόρησε πρόσφατα, περιλαμβάνει 2.300 επιλεγμένες φωτογραφίες από στιγμές του Κοινοβουλίου και ζυγίζει 6 κιλά!

Από το 1955, οπότε πρωτοέπιασε φωτογραφική μηχανή στα χέρια του, σε ηλικία 7 χρονών, μέχρι σήμερα, έχει καταναλώσει πολλά χιλιόμετρα φιλμ, έχει συνεργαστεί με μεγάλα έντυπα και πρακτορεία του εξωτερικού, όπως το «Time», το Spiegel», το UPI και το Sipa Press, έχει φωτογραφίσει διεθνείς και εγχώριες προσωπικότητες, έχει δει τη φωτογραφία να αλλάζει τεχνικά και αισθητικά, αλλά δεν σκοπεύει να τα παρατήσει. Το είπε κάποτε και σε έναν «άτακτο» βουλευτή: «Εγώ δεν είμαι σαν το γάλα, να έχω ημερομηνία λήξεως. Εσύ έχεις. Κάποια στιγμή θα φύγεις, αλλά εγώ θα είμαι ακόμα εδώ». Και είναι εκεί, περιμένοντας κάθε φορά τις νέες τάξεις των βουλευτών.

Περιοδικό Έψιλον

Αρ. τεύχους 858

23.09.2007

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

Προσωπικές φωτογραφίες - Αφιερώσεις